Bank musi koszt kredytu zawrzeć między pewnym minimum i maksimum. Jest to niezbędne dla realizowanego przez tą instytucję planu finansowego, w którego wpisano ryzyko. Minimalny koszt kredytu to koszt pozyskania pieniądza przez bank (czyli głównie średni koszt pozyskania pieniądza z depozytów) plus koszty własne banku związane z kredytami. Rzeczywisty koszt kredytu musi oczywiście być wyższy choćby dlatego, że właściciele banku oczekują zysków za zainwestowane przez nich pieniądze. Koszt maksymalny jest w tej dziedzinie określany przez konkurencję między bankami, zbyt wysokie oprocentowanie sprawiłoby, że bank straciłby klientów na rzecz innych banków.

Plusy i minusy kredytów o stałej stopie procentowej. Stała stopa procentowa ma duży plus: klient wie, ile będzie płacić za kredyt, i może się do tego odpowiednio przygotować, a bank wie, ile pieniędzy wpłynie w określonych terminach, i też może zaplanować swoją działalność. Ma ona też duży minus - jest niezależna od rzeczywistej sytuacji na rynku finansowym. Załóżmy, że nastąpi nagły wzrost inflacji i przekroczy ona 5% rocznie. Dla większości ludzi oznacza to w praktyce, że wartość pieniądza zmniejszy się w przybliżeniu o tyle samo. Zwykle w takiej sytuacji pensje poważnie rosną. Spłata kredytu stanie się dużo łatwiejsza, sytuacja kredytobiorcy zdecydowanie poprawi się. Równocześnie jednak pogorszy się sytuacja banku, który otrzyma planowaną kwotę, ale w rzeczywistości o ponad 5% mniej wartą. Odwrotna sytuacja nastąpi wtedy, gdy inflacja będzie bardzo mała i wyniesie np. 1% rocznie - spłata kredytu będzie trudniejsza, a rzeczywiste zyski banku - większe. Aby uniknąć takich sytuacji, większość banków udziela kredytów długoterminowych wyłącznie spłacanych w systemie zmiennej stopy procentowej.

Co to jest WIBOR? Przy zmiennej stopie procentowej podstawą oprocentowania jest jakaś zmienna niezależna od banku, do której dodaje się tzw. marżę banku. W praktyce tą zmienną niezależną jest w prawie wszystkich przypadkach WIBOR przy kredytach zlotowych i odpowiedni LIBOR lub Euribor przy kredytach w walutach obcych. WIBOR to Warsaw Interbank Borrowing Rate czyli Warszawska Międzybankowa Stopa Pożyczkowa. Banki, które w danym momencie mają nadwyżkę pieniądza, chcą ulokować ją w tych bankach, które mają zbyt mało środków finansowych. W tym celu każdego dnia rano zgłaszają one ofertę dokonania takich lokat i podają oczekiwaną cenę pieniądza (w procentach w skali rocznej). Ta cena to właśnie WIBOR, jest ona inna dla różnych terminów i zmienia się codziennie. Zatem wybór oprocentowania, w kontekście powyższych informacji, zależy od decyzji klienta i jego osobistych warunków finansowych. Dobry doradca finansowy powinien pomóc rozwikłać te kwestie.